برنامۀ هفتم توسعه آخرین برنامه از سند چشم‌انداز بیست‌سالۀ کشور است. براساس این سند قرار بود رشد اقتصادی و اجتماعی کشور چنان باشتاب و باثبات پیش برود که ایران در افق چشم‌انداز به رتبۀ اول اقتصادی و علمی منطقه دست یابد، امّا هنوز ایران نتوانسته به رؤیاهای خود در زمینۀ توسعه دست یابد.

از آنجا که تدوین برنامه ‏های توسعه یکی از مهم‏ترین تجربه‏ های سیاست‏گذاری در کشور است، روایتگری تجربۀ تدوین آن می‏ تو‏اند در مدیریت دانش سازمانی، نگارش تاریخ شفاهی، استمرار دانش تجربی و پرهیز از تکرار اشتباهات گذشته در تدوین برنامه‌های توسعه مفید و مؤثر باشد. لذا هدف مهم اثر حاضر «نشان دادن ناهمواری مسیر تدوین برنامۀ پنج‌سالۀ توسعه از رهگذر بیان وقایع و رخدادهای مرتبط با تهیه و تنظیم برنامۀ توسعه» است.

راه تدوین برنامه‌های توسعه بسیار ناهموار، پرپیچ‌وخم و طولانی است. تعدّد مراجع تصمیم‌گیری، روشن نبودن حدود وظایف و مسئولیت‌های هر یک و نگرش‌های متفاوت، بخت تحقق اهداف برنامۀ توسعه را اندک می‌کند. برنامه‌های مصوب، به‌جز آنچه مجوز یا اختیاری به دستگاهی داده می‌شود، بقیه به ورطۀ فراموشی سپرده می‌شوند و این سؤال در ذهن باقی می‌ماند که آیا این مسیر تکراری که به‌دشواری طی شده در آینده نیز باید تکرار شود، یا باید طرحی نو درانداخت.

متأسفانه این چرخۀ معیوب هر پنج سال یک‌بار تکرار می‌شود و اغلب تدوین‌کنندگان و تصویب‌کنندگان نیز در هر دوره تغییر می‌کنند و افراد جدید بدون توجه به تجربیات تلخ گذشته مسیرهای ناهموار قبلی را تکرار می‌کنند تا حدی که این تکرار برای همه ملال‌آور و بی‌خاصیت می‌نماید. از این رو توصیه می‌شود تدوین‌کنندگان و تصویب‌کنندگان برنامه‌های توسعه در آینده، قبل از قدم گذاشتن در این راه ناهموار و این مسیر دشوار، کتاب حاضر را مطالعه کنند تا پیش از رخدادهای احتمالی، آینده را در آیینۀ این کتاب ببینند و خود را برای همۀ احتمالات آماده کنند.